برای فرزندان و دانشجویانِ عزیز ایران/با هم دوباره خواهیم ساخت

عزیزانم؛ آنچه هدف قرار گرفته، صرفاً «سازه و ساختمان» نیست. همه جهان خوب می‌دانند که دانشگاه «قلب تپنده تولید قدرت» در هر کشور می باشد. از منظر علمی، ما با تخریب «سرمایه‌های نمادین» و «زیرساخت‌های استراتژیک» روبرو هستیم. وقتی یک آزمایشگاه یا یک مرکز داده (Data Center) آسیب می‌بیند، در واقع «حافظه تاریخی علم» در آن رشته دچار چالش و وقفه می‌شود.

می‌خواهم صادقانه با شما بگویم:
بازسازی این امکانات، «خونِ دل» می‌خواهد. جایگزینی تجهیزات پیشرفته‌ای که با سال‌ها پیگیری، بودجه‌های فراوان و در شرایط تحریم‌های ظالمانه تأمین شده بود، فرآیندی نیست که با یک دستور اداری بصورت یک شبه حل شود. ما با گذر زمان روبرو هستیم؛ یعنی حتی اگر بودجه مهیا باشد، زمانِ لازم برای کالیبراسیون دوباره، نصب سیستم‌های دقیق و احیای اکوسیستم علمی، سال‌ها از عمر پژوهشی شما و نسل بعد را خواهد بلعید. این یعنی از دست دادنِ فرصتِ رقابت در دانش جهانی.

اما بشنوید از من که عمری را در کلاسهای دانشگاه سپری کرده‌ام:
درست است که دیدنِ ویرانیِ خانه‌ی دوم‌مان تلخ است، اما «دانشگاه» فراتر از این خشت و گل‌هاست. دانشگاه در واقع آن «دیالکتیک» و گفت‌وگویی است که میان ما و شما جریان دارد. آن‌ها می‌توانند میکروسکوپ‌ها را بشکنند، اما نمی‌توانند «نگاهِ علمی» را از چشمان شما بگیرند. آن‌ها می‌توانند کتاب‌ها را بسوزانند، اما نمی‌توانند اندیشیدن را در مغزهای شما متوقف کنند.

عزیزانم، بازسازی این ویرانه‌ها سخت است، هزینه‌بر است و نفس‌گیر؛ اما بدانید که بزرگترین دارایی ما، یعنی اراده‌ی ما برای دانستن، هنوز پابرجاست. ما دوباره خواهیم ساخت. حتی اگر مجبور شویم روی همین خاکسترها کلاس درس‌مان را برپا کنیم، اجازه نخواهیم داد وقفه در دانایی بر ما غلبه کند.

امروز، مسئولیت شما دوچندان است. شما باید با جدیتی بیشتر از قبل، از آن جرقه‌ی علمی که در وجودتان است پاسداری کنید. ما معلمان شما، دوشادوشتان خواهیم ایستاد تا این سنگرِ خرد را دوباره به اوج بازگردانیم.

فراموش نکنید که ساختمان‌ها و تجهیزات را دشمن ویران می‌کند، اما ملت‌ها را ناامیدی! ما امیدوار می‌مانیم و دوباره بنا می‌کنیم.برای فرزندان و دانشجویانِ عزیز ایران/با هم دوباره خواهیم ساخت

دکتر جواد شرف خانی مدرس دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکز/امروز که به دیوارهای خراشیده و راهروهای ساکت دانشگاه می‌نگرم، نه به‌عنوان یک معلم کوچکی در دانشگاه ، بلکه به عنوان کسی که عمرش را میان این راهروهای دانشگاه و کتابخانه ها و … سپری کرده، با قلبی آکنده از درد اما ذهنی روشن با شما سخن می‌گویم.

عزیزانم؛ آنچه هدف قرار گرفته، صرفاً «سازه و ساختمان» نیست. همه جهان خوب می‌دانند که دانشگاه «قلب تپنده تولید قدرت» در هر کشور می باشد. از منظر علمی، ما با تخریب «سرمایه‌های نمادین» و «زیرساخت‌های استراتژیک» روبرو هستیم. وقتی یک آزمایشگاه یا یک مرکز داده (Data Center) آسیب می‌بیند، در واقع «حافظه تاریخی علم» در آن رشته دچار چالش و وقفه می‌شود.

می‌خواهم صادقانه با شما بگویم:
بازسازی این امکانات، «خونِ دل» می‌خواهد. جایگزینی تجهیزات پیشرفته‌ای که با سال‌ها پیگیری، بودجه‌های فراوان و در شرایط تحریم‌های ظالمانه تأمین شده بود، فرآیندی نیست که با یک دستور اداری بصورت یک شبه حل شود. ما با گذر زمان روبرو هستیم؛ یعنی حتی اگر بودجه مهیا باشد، زمانِ لازم برای کالیبراسیون دوباره، نصب سیستم‌های دقیق و احیای اکوسیستم علمی، سال‌ها از عمر پژوهشی شما و نسل بعد را خواهد بلعید. این یعنی از دست دادنِ فرصتِ رقابت در دانش جهانی.

اما بشنوید از من که عمری را در کلاسهای دانشگاه سپری کرده‌ام:
درست است که دیدنِ ویرانیِ خانه‌ی دوم‌مان تلخ است، اما «دانشگاه» فراتر از این خشت و گل‌هاست. دانشگاه در واقع آن «دیالکتیک» و گفت‌وگویی است که میان ما و شما جریان دارد. آن‌ها می‌توانند میکروسکوپ‌ها را بشکنند، اما نمی‌توانند «نگاهِ علمی» را از چشمان شما بگیرند. آن‌ها می‌توانند کتاب‌ها را بسوزانند، اما نمی‌توانند اندیشیدن را در مغزهای شما متوقف کنند.

عزیزانم، بازسازی این ویرانه‌ها سخت است، هزینه‌بر است و نفس‌گیر؛ اما بدانید که بزرگترین دارایی ما، یعنی اراده‌ی ما برای دانستن، هنوز پابرجاست. ما دوباره خواهیم ساخت. حتی اگر مجبور شویم روی همین خاکسترها کلاس درس‌مان را برپا کنیم، اجازه نخواهیم داد وقفه در دانایی بر ما غلبه کند.

امروز، مسئولیت شما دوچندان است. شما باید با جدیتی بیشتر از قبل، از آن جرقه‌ی علمی که در وجودتان است پاسداری کنید. ما معلمان شما، دوشادوشتان خواهیم ایستاد تا این سنگرِ خرد را دوباره به اوج بازگردانیم.

فراموش نکنید که ساختمان‌ها و تجهیزات را دشمن ویران می‌کند، اما ملت‌ها را ناامیدی! ما امیدوار می‌مانیم و دوباره بنا می‌کنیم.