سهم استان‌ها از امید، بیشتر از انتظار بود

سخنرانان یکی پس از دیگری از پیشرفت‌ها گفتند؛ از مسیرهایی که طی شده، از کارهایی که روی زمین نمانده و از امیدی که باید در جامعه زنده بماند.

سخنران ها آمدند و رفتند، اما آنچه باقی ماند، نگاه پرتمرکز خبرنگارانی بود که پشت دوربین‌ها، پشت قلم‌ها و پشت نگاه‌های دقیقشان، در جست‌وجوی حقیقت و اثرگذاری بودند.

در کنار آنها، حضور رسانه‌های استانی معنا و وزن دیگری داشت. خبرنگارانی که با امکانات محدودتر، با هزینه‌های بیشتر و سختی‌های مضاعف، خودشان را به این جمع رسانده بودند. کسانی که برخلاف غول‌های رسانه‌ای، نه بودجه کلان داشتند و نه پشتوانه تبلیغاتی، اما میدان را خالی نکردند و همین حضور بود که ارزش واقعی جشنواره را شکل داد.

گفت‌وگوهای کوتاه کنار سالن، مصاحبه‌های طولانی در گوشه جایگاه و تلاش بی‌وقفه عکاسان و فیلمبرداران، همه و همه هیجان و شور برنامه را زنده نگه داشت. هر لحظه، نشان می‌داد که خبرنگاران حاضر، نه فقط برای ثبت لحظه، بلکه برای ساختن روایت‌های تاثیرگذار آمده‌اند.

یاد سال گذشته هم زنده شد؛ لحظاتی که اختتامیه با حضور شهید سلامی در تنگنای عکس یادگاری خبرنگاران به پایان رسید و امسال هم نام او در میان خاطره‌ها و بنرها و گفت‌وگوهای رسانه ای حضور داشت…

گلایه‌ها هم بودند؛ از بدقولی‌ها، فاصله بین شعار و عمل و توقعاتی که سال گذشته برآورده نشد. اما تفاوت امسال در یک حس مشترک بود: امید به جبران.

اینکه این بار حرف‌ها شنیده شود، حمایت‌ها واقعی‌تر باشد و سهم رسانه‌های کوچک در این میدان دیده شود.

در نهایت، تمام این آمدن‌ها و رفتن‌ها یک پیام روشن داشت: خبرنگاران شهرها و روستاها، با وجود نابرابری‌ها و محدودیت‌ها، هنوز ایستاده‌اند. هنوز روایت می‌کنند، می‌نویسند و برای ایران، امید می‌سازند.

امیدواریم که امیدآفرینی شعار نباشد و سال آینده، رسانه‌ها با دلگرمی بیشتری برگردند، حمایت‌ها واقعی‌تر باشد و مردم نتیجه این تلاش‌ها را در زندگی‌شان حس کنند.

جام رسانه‌ای امید، اگر ادامه پیدا کند، می‌تواند نقطه‌ اتصال همه کسانی باشد که می‌خواهند روایت‌های روشن بسازند؛ نه برای رقابت در یک جشنواره، که برای وطن.

آری، سهم استان‌ها از رویداد امید، بیشتر از انتظار بود…

#امید_ایلام

#پیشرفت_ایران