شب‌های ایلام روایت بیداری و همدلی در هوای بهاری 

شب که بر ایلام می‌نشیند خیابان‌ها رنگ دیگری به خود می‌گیرد و نبض شهر در میدان‌ها می‌تپد و مردمی که از هر کوی و برزن گرد آمده‌اند قصه‌ای مشترک روایت می‌کنند.

ان شب‌ها اکنون دیگر شبیه شب‌های گذشته نیست و هر گوشه از شهر آینه‌ای از حضور مردمی می‌شود که بی‌هیچ دعوت رسمی تنها با ندای دل پا به میدان می‌گذارند و از کودکانی که دست در دست پدر و مادر دارند تا مادربزرگی که با چشمانی پر از خاطره تصویر رهبر شهید را در آغوش می‌گیرد و هر شب وعده دیدارش میدان ۲۲ بهمن می‌شود.

باران که می‌بارد زیبایی این روایت دوچندان می‌شود و آسمان می‌گرید و زمین جان می‌گیرد اما هیچ چیز از عزم مردمی که آمده‌اند نمی‌کاهد.

حتی هشدارهای هواشناسی هم در برابر این اراده رنگ می‌بازد و باران در این شب‌ها نه مانع بلکه همراهی را معنا می‌کند و قطره‌هایی که بر شانه‌های مردم می‌نشیند مهر تأییدی بر اتحادشان می‌زند.

در میان جمعیت پدر و پسری ایستاده‌اند و چهره‌هایی آشنا در شب‌های پیاپی دیده می‌شوند و وقتی از دلیل حضورشان پرسیده می‌شود پاسخی کوتاه اما پرمعنا می‌دهند و برای وطن را زمزمه می‌کنند.

آن‌ها می‌گویند سال‌های گذشته این روزها را در سفر می‌گذراندند اما امسال ماندن را انتخاب می‌کنند و ماندنی از جنس مسئولیت و سوگواری و همراهی را تجربه می‌کنند.

کمی آن‌سوتر مردی با پرچم ایران ایستاده است، پرچمی که در باد شبانه می‌رقصد و غروری آرام به تصویر می‌کشد.

او از این شب و شب‌هایی می‌گوید که همراه خانواده می‌آید تا سهمی در این همدلی داشته باشد و تأکید می‌کند که حضورشان پیامی روشن از مقاومت و ایثار به همراه دارد.

گزارش‌ها از سراسر استان تداوم این حضور را روایت می‌کند و مردمی که هر شب بی‌وقفه می‌آیند و کنار هم می‌ایستند سرمای هوا را با گرمای همدلی از میان برمی‌دارند و خیابان‌ها را به صحنه‌ای از امید تبدیل می‌کنند.

ایلام این شب‌ها همانند آنچه در هشت سال دفاع مقدس گذشت، روایتی متفاوت از مقاومت و پایداری زمزمه می‌کند.

مردمان اینجا، نمادی از ایران می‌شوند و اگرچه در جغرافیا دور از هم هستند، اما در دل‌ها به هم نزدیک می‌مانند و زنجیری از وحدت شکل می‌دهند که از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب امتداد می‌یابد.