ما هم سهیل را همه جا می بینیم…
کلیپ بوی شدید غم می دهد، هنوز آنرا باز نکرده دلم با دیدن کلمه “وداع” به درد می آید، با انگشتانی لرزان آنرا دانلود و دایره سیاه رنگ گوشه کلیپ شروع به چرخیدن می کند.
آغازگر این کلیپ تصویر زنی است که از شدت غم زیر بغل او را گرفته اند، سه تابوت پیچیده از پرچم ایران با تابوتی کوچک که بالا قرار گرفته در انتظارش هستند، زن مدام صدا می زند: “از کدومتون شروع کنم؟” خود را ابتدای روی تابوت کوچک می اندازدو آنرا در آغوش گرفته و ناله اش بلند می شود، نمی دانم چند روز است که از هم آغوشی فرزندش محروم و رویای تنها یک بوسه صورت او را در دل فریاد می زند…
بازمانده بعدی دختر کوچکی است که زنی شانه هایش را گرفته تا بتواند سرپا بایستد و گام بردارد، خود را به تابوت پدر رسانده و بعد از چند روز دیدار او با پدر آسمانی اش رقم می خورد…
تصویر بعدی پدری است با موهای سپید، نمی دانم چند تارش در این ۲هفته سفید شده باشد، در کنار سایر بستگان بالای سر پسرش ایستاده و با او درد و دل می کند، نمی دانم آخرین نجوای او با فرزندش چه است که مدام زیر لب با اون حرف می زند، زنها دور تابوت گریه و ناله دارند اما او بجای گریه تنها با پسرش اهسته سخن می گوید…
تصویر بعدی مادری بی تاب و بی قرار است که کنار تابوت پسرش نشسته و با اون دردو دل می کند، به محض دیدن مادر کلیپ را قطع می کنم، به عنوان یک مادر تحمل دیدن را دیگر ندارم و چشمانم را از غم می بندم، سراسر وجودم را اندوه گرفته، نمی توانم جلو باران اشکهایم را بگیرم.
هر چند برایم سخت است اما یک لحظه خودم را جای آن مادر می گذارم که چگونه تاب دوری فرزند را تحمل و دلخوشی بزرگش لحظه ای وداع و حرف زدن و درد و دل با پیکر بی جان اوست، ، بعد از لحظاتی کلیپ را دوباره باز میکنم.
تصویر بعدی پسر بچه ای با صورتی سراسر از جراحت است، دقت می کنم او را از جراحتهای فراوان صورت معصومش می شناسم، خودش است، “سهیل کتولی” پسر بچه ۱۱ساله ای است که در اوایل حملات رژیم منحوس صهیونیست به همراه مادرش شهید و به آسمان پر کشیدند و انتشار تصویرش بازتاب گسترده ای در رسانه ها داشت…
تصویر بعدی دختری با روسری سبز رنگ است، فوران قطرات اشک چشمان نازنینش را قرمز کرده، کنار تابوت پدر نشسته و با دستان کوچکش بدن بی جان بابا را لمس و ناباورانه از کوچ غریبانه و ابدی پدر مات مانده، شاید هنوز منتظر تحقق رویایش است، رویایی که دستان پر مهر و با صلابت پدر رمقی باشد بر دستهای کوچک وظریفش، اما…
چشمانم را بار دیگر می بندم، تحمل دیدن این حجم از غم برایم هر لحظه سخت و ضربان قلبم را سنگین و تند می کند، چشمانم این بار مادری را می بیند که کنار تابوت فرزند نشسته و سرتاسر بدنش را دست می کشد، پسر بچه خردسالی می بینم که هنوز از طعم یتیمی چیزی نمی داند روی تابوت پدر راز کشیده و بازی می کند، پسر بچه ای سرش را روی تابوت مادر گذاشته و اشک ریزان با او درد و دل می کند و تابوت را خیس کرده، در گوشه دیگری از معراج اعضای یک خانواده دور تا دور تابوت حلقه و با هم برا رفتن غم انگیز عزیزشان عزاداری می کنند.
در گوشه دیگر معراج بغض کودکی هنوز نترکیده و در آغوش یکی از بستگان ناباورانه و هاج و واج اطراف را نگاه می کند، در گوشه ای دیگر دستان لرزان دختر و مادر نوازشگر صورت شهیدشان است و در گوشه ای دیگر بازمانده ای که خود نیز از مجروحان است با صورت و دستانی زخمی بر بالین پیکری با نام “امیر حسین” اشک می ریزد…
“صداتو میشنوم بابا، به خدا همه جا میبینمت، هرجا نگاه میکنم تو رو می بینم” بخشی از وداع پدر سهیل کتولی با فرزندش است که محال است دل کسی با دیدنش نشکند و به درد نیاید، “آخ مهدی جان، عزیز دلم، به خدا سپردمت، قدم روی چشمام گذاشتی، سپردمت رهبر، تو رفتی و به ارزوت رسیدی، خدایا راضی ام به رضای تو”، بخشی از وداع دردناک مادر یکی دیگر از شهداست که همراه پدر برای غم از دست دادن فرزندشان سوگ می کنند.
“لیاقت شهادت داشتی، مبارکت باشه بابا جون، لیاقتش رو داشتی”، جمله ای دردناک از پدر شهید “سید محمد مصطفوی” است که در آخرین لحظه وداع با فرزندش به او می گوید، “منم دوست دارم مثل تو شهید بشم، شهادت عزتی بود که خدا بهت داد” صحبتهای همسر شهید مسعود است که با ناله سر می دهد و صدای دیگری که می گوید …
چشمانم را به روی این همه غم می بندم ولی ناخوداگاه تصاویر و صحنه های کلیپ در ذهنم ماندگار شده و آنها را مرور می کنم، به چهره های عزادار بازماندگان فکر می کنم، به سهیل مظلوم می اندیشم که چگونه پدر ناله کنان می گفت: تو را همه جا میبینم بابا، چگونه داغ سنگین رفتن او و مادرش را تحمل می کند ولی در دل برای او با صدای یک ملت تنها یک جمله دارم”ما هم سهیل را همه جا می بینیم”…
این کلیپ بخشهایی کوتاه از دنیای غم بازماندگان شهدای حادثه جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی و امریکاست و پشت صحنه آن دردهای خانواده های بازمانده شهدای مظلوم این حادثه است، تصاویری که بی شک قلم برابر آنها عاجز می ماند.
اگرچه در این حادثه تلخ بیش از ۶۰۰خانواده عزادار از دست دادن عزیزانشان شدند اما تک تک ملت ایران همراه با آنها عزادار هموطنان عزیزشان هستند.
این روزها نه این خانواده ها بلکه تک تک ملت ایران غمبار حزن و اندوه این عزیزان هستند، مسافران بهشتی که داستان سفر هر کدام تیری از روایتی تلخ است که از سوی رژیم منحوس صهیونیستی و امریکا بر قلب میلیونها ایرانی
شلیک شد.
ملت متحد ایران اگرچه برابر درگذشت این هموطنان مظلوم در کنار دیگر بازماندگان درد دارد ولی بی شک در این تجاوز ۱۲ روزه متحدتر از گذشته شده و یکصدا فریاد سر می دهند: “پیمان بستیم پای این پرچم تا آخر هستیم”
زیبا